ती आपल्या सहा महिन्यांच्या मुलीला मांडीवर घेऊन मुलाखतीसाठी आली.
बिहारमधील दरभंगा येथील रहिवासी असलेल्या प्रीती कुमारी यांनी कठोर परिश्रम आणि दृढनिश्चयाच्या जोरावर बीपीएससीची ७० वी संयुक्त स्पर्धा परीक्षा यशस्वीपणे उत्तीर्ण केली. लग्न, नोकरी आणि कौटुंबिक जबाबदाऱ्या सांभाळत त्यांनी आपला अभ्यास सुरू ठेवला. दुसऱ्या प्रयत्नात त्यांनी १६६ वा क्रमांक मिळवून एसडीएम पद मिळवले. कुटुंब आणि करिअरमध्ये संतुलन साधत आपली स्वप्ने साकार करू इच्छिणाऱ्या महिलांसाठी त्यांची कहाणी एक प्रेरणा आहे.
अभ्यासाची प्रेरणा शिक्षकाच्या वडिलांच्या घरातून मिळाली.
प्रीती कुमारीचे वडील, नंद किशोर प्रसाद, नवोदय विद्यालयात शिक्षक आहेत, तर तिची आई, अनिता कुमारी, गृहिणी आहेत. त्यांच्या कुटुंबात शिक्षणाला महत्त्व दिले जात असे. प्रीतीने तिचे प्राथमिक शिक्षण दरभंगा येथील जवाहर नवोदय विद्यालयात पूर्ण केले आणि बारावीपर्यंतचे शिक्षण तिथेच घेतले.
भुवनेश्वर ते जेएनयू पर्यंतचा शैक्षणिक प्रवास
बारावी पूर्ण केल्यानंतर, प्रीती उच्च शिक्षणासाठी भुवनेश्वरला गेली. तिथे तिने रिजनल कॉलेजमधून बीएससी आणि बीएड पदवी मिळवली. त्यानंतर ती दिल्लीला गेली आणि जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठातून (जेएनयू) जीवन विज्ञान विषयात एमएससी पूर्ण केले.
नवोदय विद्यालयात सरकारी नोकरी उपलब्ध
शिक्षण पूर्ण झाल्यावर प्रीतीला नवोदय विद्यालयात शिक्षिकेची सरकारी नोकरी मिळाली. तिने नवोदय विद्यालयात आणि दिल्लीतील एका सरकारी शाळेत सुमारे तीन वर्षे शिकवले. आपल्या अध्यापनाच्या कारकिर्दीतही तिने प्रशासकीय अधिकारी बनण्याचे स्वप्न बाळगले होते.
लग्नानंतर जबाबदाऱ्या वाढल्या, पण तयारी सोडली नाही.
२०२३ मध्ये, प्रीतीने मुझफ्फरपूरचे रहिवासी सरोज कुमार यांच्याशी विवाह केला. यानंतर, तिची नोकरी आणि कौटुंबिक जबाबदाऱ्या तिच्या जीवनाचा भाग बनल्या. आपल्या व्यस्त वेळापत्रकातही, जेव्हा जेव्हा तिला वेळ मिळायचा, तेव्हा ती बीपीएससी संयुक्त स्पर्धा परीक्षेची तयारी करत असे. ती पहिल्याच प्रयत्नात पूर्व परीक्षा उत्तीर्ण झाली, परंतु मुख्य परीक्षेसाठी पात्र ठरू शकली नाही.
ती आपल्या सहा महिन्यांच्या मुलीला मांडीवर घेऊन मुलाखतीसाठी आली.
बिहारमधील दरभंगा येथील रहिवासी असलेल्या प्रीती कुमारी यांनी कठोर परिश्रम आणि दृढनिश्चयाच्या जोरावर बीपीएससीची ७० वी संयुक्त स्पर्धा परीक्षा यशस्वीपणे उत्तीर्ण केली. लग्न, नोकरी आणि कौटुंबिक जबाबदाऱ्या सांभाळत त्यांनी आपला अभ्यास सुरू ठेवला. दुसऱ्या प्रयत्नात त्यांनी १६६ वा क्रमांक मिळवून एसडीएम पद मिळवले. कुटुंब आणि करिअरमध्ये संतुलन साधत आपली स्वप्ने साकार करू इच्छिणाऱ्या महिलांसाठी त्यांची कहाणी एक प्रेरणा आहे.
अभ्यासाची प्रेरणा शिक्षकाच्या वडिलांच्या घरातून मिळाली.
प्रीती कुमारीचे वडील, नंद किशोर प्रसाद, नवोदय विद्यालयात शिक्षक आहेत, तर तिची आई, अनिता कुमारी, गृहिणी आहेत. त्यांच्या कुटुंबात शिक्षणाला महत्त्व दिले जात असे. प्रीतीने तिचे प्राथमिक शिक्षण दरभंगा येथील जवाहर नवोदय विद्यालयात पूर्ण केले आणि बारावीपर्यंतचे शिक्षण तिथेच घेतले.
भुवनेश्वर ते जेएनयू पर्यंतचा शैक्षणिक प्रवास
बारावी पूर्ण केल्यानंतर, प्रीती उच्च शिक्षणासाठी भुवनेश्वरला गेली. तिथे तिने रिजनल कॉलेजमधून बीएससी आणि बीएड पदवी मिळवली. त्यानंतर ती दिल्लीला गेली आणि जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठातून (जेएनयू) जीवन विज्ञान विषयात एमएससी पूर्ण केले.
नवोदय विद्यालयात सरकारी नोकरी उपलब्ध
शिक्षण पूर्ण झाल्यावर प्रीतीला नवोदय विद्यालयात शिक्षिकेची सरकारी नोकरी मिळाली. तिने नवोदय विद्यालयात आणि दिल्लीतील एका सरकारी शाळेत सुमारे तीन वर्षे शिकवले. आपल्या अध्यापनाच्या कारकिर्दीतही तिने प्रशासकीय अधिकारी बनण्याचे स्वप्न बाळगले होते.
लग्नानंतर जबाबदाऱ्या वाढल्या, पण तयारी सोडली नाही.
२०२३ मध्ये, प्रीतीने मुझफ्फरपूरचे रहिवासी सरोज कुमार यांच्याशी विवाह केला. यानंतर, तिची नोकरी आणि कौटुंबिक जबाबदाऱ्या तिच्या जीवनाचा भाग बनल्या. आपल्या व्यस्त वेळापत्रकातही, जेव्हा जेव्हा तिला वेळ मिळायचा, तेव्हा ती बीपीएससी संयुक्त स्पर्धा परीक्षेची तयारी करत असे. ती पहिल्याच प्रयत्नात पूर्व परीक्षा उत्तीर्ण झाली, परंतु मुख्य परीक्षेसाठी पात्र ठरू शकली नाही.
दुसऱ्या प्रयत्नात १६६ वा क्रमांक मिळवला.
पहिल्या अपयशानंतरही प्रीतीने तयारी सुरूच ठेवली. बीपीएससीच्या ७० व्या संयुक्त स्पर्धा परीक्षेच्या दुसऱ्या प्रयत्नात, ती आपल्या सहा महिन्यांच्या मुलीला कडेवर घेऊन मुलाखतीसाठी आली. जाहीर झालेल्या निकालात तिने १६६ वा क्रमांक मिळवला आणि एसडीएम पद मिळवण्यात ती यशस्वी झाली.
सातत्य आणि वेळेचा योग्य वापर हेच यशाचे गमक ठरले.
आपली यशोगाथा सांगताना प्रीतीने स्पष्ट केले की, स्पर्धा परीक्षांमध्ये यश मिळवण्यासाठी दररोज दीर्घकाळ अभ्यास करण्याची गरज नसते. नियमित अभ्यास आणि उपलब्ध वेळेचा योग्य वापर करणे हे देखील महत्त्वाचे आहे. तिचा प्रवास हे दाखवून देतो की, जबाबदाऱ्या आणि आव्हानांमध्येही, स्पष्ट ध्येय, सातत्यपूर्ण प्रयत्न आणि कौटुंबिक पाठिंबा यशाचा मार्ग प्रशस्त करू शकतात.
