आईचा निरोप घेताना योगी भावूक झाला.
मुख्यमंत्री योगी आदित्यनाथ यांनी त्यांच्या आई, सावित्री देवी, यांचा अखेरचा निरोप घेतला. एका संन्याशाचा संयम आणि एका मुलाचे प्रेम यांमधील भावनिक संघर्ष स्पष्टपणे दिसत होता. संन्यासाचे जीवन स्वीकारलेला एक योगी, एकीकडे ऐहिक इच्छांच्या पलीकडे जाण्याचा दृढनिश्चय करत होता, तर दुसरीकडे त्याला आपल्या आईप्रती असलेल्या मुलाच्या कर्तव्याची जाणीव होती. आईला गमावण्याचे दुःख त्याच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या रूपात वाहत होते.
भिक्षू आणि त्याच्या मुलामधील भावनांचा संघर्ष
संन्यास म्हणजे आसक्ती आणि नात्यांच्या बंधनांच्या पलीकडे जाऊन स्वतःला जगाच्या कल्याणासाठी समर्पित करणे. याच मार्गाचे अनुसरण करून, अजय बिष्ट यांनी संन्यासाला आपले ध्येय बनवले आणि स्वतःला योगी आदित्यनाथ म्हणून स्थापित केले. पण त्यांची आई सावित्री देवी यांच्या अंतिम निरोपाच्या वेळी, त्यांच्या मनात आपल्या मुलाबद्दलचे प्रेम उफाळून येत राहिले.
योगी आपल्या आईच्या चेहऱ्याकडे बघत राहिला.
पंचूर गावातील आपल्या घरात आईच्या पार्थिवाशेजारी बसलेल्या योगी आदित्यनाथांची नजर वारंवार तिच्या चेहऱ्याकडे जात होती. कधी ते बोटांनी अश्रू पुसत, तर कधी गळ्याभोवती गुंडाळलेल्या टॉवेलने डोळ्यांतील ओलावा लपवण्याचा प्रयत्न करत. स्वतःला सावरल्यावरही त्यांचे डोळे पुन्हा पाण्याने भरून येत. त्यावेळी उपस्थित असलेले भगवे वस्त्र परिधान केलेले संन्यासी ना मुख्यमंत्री होते, ना गोरखपीठाचे प्रमुख, तर ते आपल्या आईसमोर बसलेला एक मुलगा होता.
आईच्या आठवणींमध्ये रात्रभर घालवली.
अंतिम निरोपाच्या आदल्या रात्री, योगी आदित्यनाथ आपल्या आईच्या पार्थिवाशेजारी बसून होते. ते निःशब्दपणे तिच्या चेहऱ्याकडे एकटक पाहत राहिले. कोणताही संवाद किंवा प्रतिक्रिया नव्हती. रात्रभर, आपल्या आईच्या आठवणी आणि तिच्यासोबत घालवलेले क्षण हेच त्यांच्या विचारांमध्ये सर्वात महत्त्वाचे होते.
आईच्या अखेरच्या प्रवासात तिला खांदा दिला.
जेव्हा त्यांच्या आईचा अंतिम प्रवास सुरू झाला, तेव्हा योगी आदित्यनाथ त्यांना आधार देण्यासाठी पुढे सरसावले. त्यांची पावले पुढे पडत होती, पण त्यांच्या डोळ्यांत अश्रू दाटून आले होते. एका भिक्षूच्या भूमिकेने त्यांना शांत आणि खंबीर राहायला शिकवले होते, पण एक मुलगा म्हणून आईपासूनच्या विरहाच्या वेदनेने ते वारंवार कळवळत होते.
मला माझ्या आईच्या प्रेमाची आणि आशीर्वादाची आठवण येईल.
योगीच्या अश्रूंमधून त्या मुलाची वेदना व्यक्त होत होती, ज्याची आई त्याला दही आणि साखरेचा वाटी घेऊन निरोप देण्यासाठी पुन्हा कधीही त्याच्या दारात उभी राहणार नव्हती. घरी परतल्यावर त्याला तिचा आवाज पुन्हा कधीही ऐकू येणार नव्हता, ना ती त्याच्या डोक्यावर आशीर्वाद ठेवणार होती. त्याच्या आईच्या निधनाने त्याच्या आयुष्यात एक अशी पोकळी निर्माण झाली होती, जी कोणीही भरू शकत नव्हते.
आईसमोर त्यागसुद्धा निःशब्द झाला.
संन्यासाने अजय सिंग बिष्ट यांना योगी आदित्यनाथ बनवले आणि त्यांना सांसारिक आसक्तींच्या पलीकडे जाण्याचा मार्ग दाखवला, पण त्यांचे आईवरील प्रेम कधीच कमी झाले नाही. हे भावनिक दृश्य शनिवारी पंचूर गावात घडले. भगवे वस्त्र परिधान केलेल्या एका साधूने आपल्या आईला अखेरचा निरोप दिला, पण त्याच्या अंतर्मनात एका मुलाला तिच्या प्रेमापासून दुरावण्याची वेदना जाणवत होती.
आईपासूनच्या विरहाची वेदना प्रकर्षाने जाणवली.
संन्यास आणि सार्वजनिक जीवनातील जबाबदाऱ्या असूनही, योगी आदित्यनाथांनी आपल्या आईच्या अखेरच्या निरोपाच्या वेळी डोळ्यांत दाटून आलेले अश्रू, त्यांच्या आईवरील प्रेमाची आणि भावनांची खोली दर्शवतात. 'पंचूर'मधील या दृश्याने मुलामधील संन्याशाची भावनिक बाजू उघड केली.







